Gece Semahı

(İki gölge ayini)

Kentin ağladığı yüzün im ışığı yanılsamaları

Son bakış, gecenin bakir sesizliğinde kalemindeki nü kadar masum

kalbindeki fark edilmemiş harf değişikliği: susmak

Son ağlayış, gözüm yakışıklı yağmurun bittiği toprakta

Adın ki,aort damara ilk dokunuşu, ruhun can söyleminde

Son, resmin olmadığı sürece acıtmıyor yorgun düşlerde sesizlik

Sokağın sakinleri, siyah gözlü kuşlardı sanırım, avuçlarında uyumuşlardı

Son uçuşlarıydı, kanatısız rüzgaralara tutunup,göğün yırtılan mavsine nihavent

Seni yazıyor, gölgesiyle öpüşen berfinler bir şiirin kırılan kirpiklerine

Son, değildi bunu biliyordum, ölmek bir yeni şiire başlamaktı gülüşünde

(Az kullanılmış ayrılık şiirleri)

Ölü ele geçirimiş bir ur, kalbin kan labirentlerinde, mor ağrısıyla derin

Bölünürken etin tırnakalrından, susma türevi büyürken gözleri siyaha

Acıdan titreyen sırat gibi, düşme hacmi, alnımıza yazılmamış küfden göveren

Hileyle ve cebren,sevmekti sanırım, bir kibrit iki mum, aşkı inciten cehennem

Ölü toprakla örtülen yüzünde gülümsemeler geçerdi,ben üşürdüm sen ağlardın

Üç metre derindi cennete geçit tunelleri,tanrıda bilyor ateşin ve suyun Eliflamını

Herkes iyiydi aslında, kötüler hariç, lakin öyle değil işte gerçek yanılsama

Recmedilen siyah gözlü kadınlar severdim,toprağa gömülmüş kitaplar okumuştum düşmde

İguanalar, kumdan mezarlar yapmıştı siyah elleriyle,ama biz insandık häla

İki kişiden birimiz katildik, diğerimiz maktül,belkide kardeştik işte alçak...

Hep üçüncü şahıslar vardı aramızda belki riya ne bileyim ihanet belkide

Dedim ya insandık yani en çok yalana inan, somut, soyut, soylu,ve ,,,

CC_