Gece Şiirleri

Yine başım duman, elimde kalem;

Çiziyorum ruhumun sır perdesini.

Bu tabloya en hâkim renkse: elem.

Hüzne boyuyorum can kafesimi.

Çek ruhumdan elini, ey vefasız yar!

Gölgeni odamdan al da uzaklaş!

Senin bulunduğun her köhne diyar,

Zehirle kaynamış bela renkli aş!

Umut: ?En büyüğü kötülüklerin;

İşkenceyi uzatır hep yavaş yavaş.'

Eğer bir kulağı varsa bu yerin,

Bilsin ki ruhumda bitmiyor savaş.

Hayır, dokunmayın bela ülkeme;

Ben orda bir tuhaf garip çilekeş...

Bilmiyorum ne oldu ıssız gölgeme?

Taze bir umutla solarken güneş,

Gece şiirleri denilir elbet;

Uykusuz sabahın ürünlerine...

Cezam kesinleşti dostlar: ?Müebbet'

Kalbim parçalandı kalem yerine.