Gece Yağmuru
Bazı geceler vardır insan susar ama kalbi konuşur ben yine seni düşündüm yağmur sustu ben susamadım
Gündüz çöktü.
Geceye kaldım.
Bir sokak lambası titredi uzakta,
ben seni düşündüm.
Sen Yusuf’u hiç sevmedin.
Belki de sevseydin
bu kadar kolay gitmezdin.
Dön gel bir tanem…
Bir kapı sesi duysam
koşarım sanıyordum.
Meğer insan
beklerken de yoruluyormuş.
Sen vurduğunda
ben ölmedim mi?
Öldüm.
Ama kimse görmedi.
Kalbimin içinde
bir cenaze kaldırdım
ve herkes beni
yaşıyor sandı.
Benim sevdam sonsuz.
Ne takvimlere sığdı,
ne mesafelere,
ne de senin yokluğuna.
Doktorlar anlamadı.
Psikologlar anlamadı.
Ben de anlatamadım.
Çünkü seni anlatmaya başladığım yerde
cümlelerim susuyor,
gözlerim konuşuyordu.
Siz de anlamayacaksınız…
Bazı acılar anlatılmaz.
İnsan onları
geceleri sessizce taşır.
Gece yağmuruna eşlik eden
kara kalemim…
Bir damla düştü cama,
bir damla kâğıda.
Yağmur sustu.
Kalem susmadı.
Gündüze meyleden şiirlerim
her sabah biraz daha aydınlanıyor.
Ama senin adını yazınca
mürekkep kararıyor.
Ben gecede kaldım.
Sen sabaha gittin.
Ben seni bekledim.
Sen beni unuttun.
Ve şimdi
bütün şiirlerimin arasında
tek bir cümle kaldı:
Dön gel bir tanem…
Çünkü ben hâlâ
seni sevdiğim yerdeyim.