Geceden Kopan Bir Vaveyla

İçimdeki şehrin sokaklarında,

Bir yalnızlık edası dolanıyor.

Yürüyorum öyle avare avare.

Adım attıkça dökülüyor entarimden

Küflü kederler,

Ayak uçlarıma.

Bastıkça bir vaveyla kopuyor bağrımdan

Yüreğimi kanatırcasına.

Kulağımı sağır edercesine.

Ne konuşulacak bir söz kalmış dilimde,

Nede adım atacak mecalim.

Sadece anıların ağırlığı var üzerimde.

Mevsimlerim küskün,

Dallarım kırık,

Çiçekler açmaz,

Kelebekler uçmaz benim şehrimde.

Dilimde sendeleyen umutsuz cümlelerle,

Y

Ü

R

Ü

R

Ü

R

Ü

M.

Izdırabıma eşlik eden bu şehrin sokaklarında.

Ne desem yarım kalır cümleler,

Bak eksiğim işte.

Gecenin saçlarından dökülür

Kanadı kırık cümleler.

Tararım yine elem yüklü şiirlerimi.

Acım dökülür gecenin zifiri karanlığında entarimden.

Dökülenler çocukluğumdan kalma yaralar.

Gözyaşı olur akar geceden bozma acılar,

Kirpik uçlarımda çalar,

"YALNIZLIK SENFONİSİ".

Gece gece dans eder yüreğimdeki kekremsi acılar.

Anlaşılan bu gece de uyku yok gözüme.

Ben kendi izbeliğimde yürümeye devam.