Gecenin Karanlığına Ilık Nefesi Çökecek

Gecenin karanlığına ılık nefesi çökecek

Dizlerinde yorgunluk ve masumiyet

Dudaklarından kan gelesiye kadar

Işıl ışıl parlattığın umut

Gökyüzüne bıraktığın nefes

Soluyacak seni

Ve hayat acımasızcana öpecek

Kırık sazın teli gibi

Darmaduman

Gövdende arayacaksın notaları.

Daima beşinci mevsimlere orak sallayacaksın

Sebepsiz gelgitlerde denizi arayacaksın

Arada bir tasa, ayrılık filmi

İşte bu sensin,

Oyununu gerektiği gibi oynayacaksın

Ya da...

Hiç oynamayacaksın.

Kimliğindeki sen

Yüzünü onca yılların ardına gizlediğin

Asılı kalmış bahçenin son güllerini toparlamakla

Yorgun bir bahçıvan edasıyla

Suladığın fidelerin

İsyan sertifikasını yazacaksın.

Ve o gün, güneşi göreceksin

Denizin mavi martının beyaz kanatlarında

İsimsiz mezara köle dursan da

Ardına ölüm yazdılar...

Merak ettiğin sorular beyninin surlarında silinmeden

Rüzgar dinmez

Aşk bir içimlik şarap değil ki

Aklından defterini dürmüş deli

Esrarına sakladığı gri yokuşun

Pembeleştiğini o zaman

O da anlar...

Hayatta tek bir sevdiğin vardı

Onu da kendine sakladın

Denizinde boğulduğunu görmek için.

Dalgınlığında bir el uzanacak yüzüne

Görmek istediğin o

Dokunmak istediğin o

Oysa farkında olmadan çekilecek gecenin karanlığına

Hayalin faturasını keseceksin,

Ah canım... seni ne kadar çok seviyormuşum.

Kendimi acıtıp

Kapında dilenci olmayı istediğim kadar

Umut sağacağım

Sana dair yazdığım

Karaladığım

Her satırda

Aşk ve hayatın neresindeyim ben diyeceğim.