Geçerken

kanatları kırık kanarya sustu

gözlerinden vuruldu kartal

arslanın pençesi düştü

dağ kayasız kaldı

tanrılar düş kurmaya başladılar

imkan/sızım

bırakmam yokluğunu...

annemin saçları gibiydi pazar günü ağaçları

öyle üstüme eğilen bir koku yapraklarda

bademlerin yanından geçerken

son sesi bir ilkyaz kelebeğinin

senin beni çağıran sesin...

burda zamanın hükmü yok

uzak köylerle bir susar gözlerin bile bilsen

kızıl bir yansıması olur göğün denizde

öyle kabullenilmiş hüzünler çöker güzelliğine

düşlerinin...

akşama yakışan yağız bir acıdan kaldım

tüm mevsimlerim lekeliydi kaba unutmalardan

sevmeye sadece başladım

voltasız bir tutukluluktu kimliğim

aşk tarihsiz sevgi yorumlu

ortasız ikisinde de yokum

sendeyim ben...