Geceyi Öperken

baharın son cümlesine çiçekler serptim

sabahın ilk ışıklarına kadar benimsin

bırakalım hüznü bu gece

onu şehir düşünsün

hafızamızı aşka ayarlayalım

gözlerini gözlerime eriştir

ve onları orada bırak

ve kendinden çok uzaklarda

yıllanmış bir şarab içinde boğul

duvarları aşan seslenişlerle

yol al bana

bir çift dudak

dokunsa ağzımın mahzenine

bir bir dökeceğim bütün sırlarımı

taşısa dalgaların ritmini zihnime

canı cehenemine tüm yalanların

ellerinde açan güllerdir tek gerçek

soldurma..