Geçmeyen

Toparlanıp kendimden,

sığındığım türküler vardı.

Onca boşluğu çekip çeviren annem gibi.

Kum saatlerinin bitimine denk gelen oyunlardı

Koynumda saklanan beceriksiz çocukluğum

Oysa ben büyümeyi hiç öğrenemedim

Kurumsal adıyla asıldı yaşım boynuma

Yaşadım sandılar onca acının ardında.

Anlatıları vardı insanların

Belli bir anlamın ortasında

Güneşi toprağa serip ısınan

Sevdaları yağmura inanan

İnsanlar

Hünerli bakışlarıyla kırılgan

Hani bir kıymık batsa gülüşü kanayacak

Kendini tamlayıp kendinden kaçacak

Göğüs boşluğumda köhne bir evin kokusu

Sıralı sırasız ölümlerle çatlayan duvarlar

Çocukluğumu bıraktığım askı

Çürüyen sandelyenin korkusu masanın ardında

Suyun sesine yalvaran kurak toprağı bahçenin

Ve içimde mutsuzluğu herşeyin...

2024