Gel Demeye Bin Şiir İster Yokluğun

Sor zamana yüzündeki çehreyi

Hangi asır gülümsemeyi unutmuş

Dalgalanan şafağa göğüs verdim

Alnım alnında güneş çiği

Ve ellerim ömür örselenmişliği

Gözlerim yollarında kerbela...

Suları serindir şimdi memleketin

Sen yoksan dağlar kederli çıkmazdır

Vücut yekpare, vücut alabora

İçinde bir yürektir meçhul yolcu

Gözleri ıslatılmış, hasret yanıklarında...

Sor düşlerine bu ne gecedir

Sabahlar hala çay demliği yalnızlık

Ve pencerem mahpus kokusu taşır

Kanadı kırık kuşlar konuyor şiirlerime

Açım gözlerine, açım nefesine

Kahverengi topraklardaki insanlar gibi...

Ve gel demeye bin şiir ister yokluğun

Hepsi sana yazılmış

Cereyan ederse ufukta bir fırtına

Habercisi sana hasretliğim...