Gel Kurtar Beni
Küserim dedim...
Sen gidersen doğan güneşe,
Açan çiçeğe,
Yağan yağmura.
Sokakta topun peşinden koşan sübyene.
Haftalara
Aylara,
Sesinden yoksun kalan her an'a.
Kesilen ayak tırnağımdan,
Kırılan saç uçlarıma...
Ellerine aşina olan avuçlarıma.
Gözlerinin esareti altında kalan gözlerime.
Nakış nakış işledigim yüreğime küserim.
...
Soğuk bir kış gecesi kefen diye kâr örter bedenimi.
Hiç beklemedik bir anda kamyon ezer.
Çöp kenarında kağıt toplayan yetimler bulur cesedi mi.
Ölüm sarar senin sarmadıgın bedeni mi.
Kırılır yüreğim,
Buz kesilir dünya,
Kurda kuşa, yılana yem olur bedenim.
Annemin ağıtları sarar evreni.
Ve sen...
Ve sen kayda geçen sebebim,
Katilim olursun,
Ve yine incinir yüreğim.
....
Sitemli sözler bırakırım kitap dolusu.
Adından dar ağacı kurar.
Oturur bir köşe de
sessiz sessiz ağlarım..
Ki sen aklımı bu kadar meşgul ediyor ken,!
Seni hatırlayınca o dar ağacında kendimi asarım.
Bilmem ki sensiz nasıl nefes alınır.
Hayata nasıl bağlanılır.
Yüreğim küsmeden hayata.
Selam verilmeden henüz gel.
Ki ben,
Tepeden tırnağa sana bulanmışım.
Gel, gel kurtar beni.
Gel kurtar beni...
....
Kaldı ki biliyorsun ben korkağım
Başka bir tene dokunmaktan,
Yaşamaktan,
Nefes almaktan,
Sensiz kalmaktan korkarım.
Ayağın taşa takılsa,
Sen incindin diye karalar bağlarım.
Sensizken,
miadını doldurmuş bir ihtiyar gibi bunağım.
Yangın yeriyim anla beni ne olur.
Gel yar, gel kurtar beni.
Gel kurtar beni...
....