Gelgit Me(d Cezir)

GEL

çok hazandı yaşadıklarımız

döküldü gözlerimizden

bir kızıl sonbahar

sevdikçe mavi

sevindikçe lacivertti hüzün

güldükçe patlayan pembe

yanak ile

ağız kenarı arası mesafe

GİT

sen git

ayrılık ayıkma hali

gelişlerin provası

gidişinle yardığın hava

fırtınalar koparırda

dönüşün ile

döşümde yumru kabarır

GEL

aşk bıraktın avuçlarıma yumuk

uçan bir şeydi içinde

ve gelmelisin tüm olanları

kuytularında unutup

GİT

gönülden kızıl fidan vurur göğe

şiir değer ete kemiğe

soludukça alırsın kokusunu ızdırabın

göğsüm ciğerlerime kadar açıktır

deştikçe tüm kırmızılığımı

canımın canısı

kanımın akışısın

GEL

gitmek kaybolan boşluktan

o anları çekmek

kararmış kanatlarıyla vahşi bir melek

düşerken aklımdan senli gülüşlerim

somurtmak yayılır içimi deşen

aynadaki yüz değilim

yanağında solan nefesindeyim

sen gelende

yanakla ağız arası bir yol uzar

hacı olurum her tavafta

gül dökülür ıtır yayılır etrafa

süreklenirken gülüşüne

kayıklar bırakırım