Genelev Kadını

Bu oyunda, en sadeleştirilmiş sonuca yerleşik bir düzenim

İçimden bir mecburiyet tuttum

Hırsız-polislerle tutuklandığım bir görüş penceresi niyetine...

Burada, hepinizin arka raflarında, hatta oralarda unutulmuş lisanım

Siya ederek acılarımı, o en çocukluğumdan kalan gün ışığı

Günleri öper, sonrada çeker bir hayat makyajı

Camekanın önündeki kalabalığı selamlarım

Heyecanı telaşa sarılmış, küçük bir pay bırakılarak,

Köşe başı huzurlardır hayatım

Hepsi o kadar

Yoksa, saygısını yitirdiğim kadınlığımın

Duyarsız dokunuşlarıyla şu eğreti adamların

Ve içimde hissettiğim olağan soygunların kepenklerini kapattım çoktan

Zamana benzedim en çok

Amaçsız yolların, darağacına asılan oluru gibi

Benden bekledikleri iki bacak arasını, yarınsızlığa mühürleyip bittim

Yalnızlığın tercih edilmeyen tarafını vermişler bana

Dünyanın hangi bakış açısına eğilsem terk edilmiş çoktan

Yaşamı geç vermişler elime, bu sefil yokluktan

İlgiden yoksun, kör nazarların yolcusuyum taşıtsız

Görüp, görülecek şairlerin iki, üç mısrasına sıkıştırılan kelamıyım

Ve biliyorum ki,

Tanrı'yı eğlendirmeseydim, şu an yaşıyor olmazdım...