Geri Dönenlerin Hikayesi
Başladığı yere geri dönenlerin hikayesi bu,
hem inanan hem de kuşku duyanların.
Kıyısı olanların her dem umuda
zihninde gezinen şarkıları bir bir toplayanların
yüzünden başlayanların eskimeye
taşı suladıkça çiçekler açtıranların
bir durağı bile olmayanların kendi içinde
içli bir yaraya derin derin bakanlarım
kapısında sabahlayanların tüm umut kırıntılarının
yazdığı mektubu bir kibritle yakanların
alfabesinden asılanların tükeniş çığlıklarında
günlerce yazgıyı ömrüne yazanların…
Başladığı yere geri dönenlerin hikayesi bu,
hem uyumayan hem de gözlerinden uyku akanların.
Şarkılar ezberleyenlerin kalbinin kırılmışlığına
siyahı kendine her dem yakıştıranların
yolları olanların hiç gidilmemiş
eşiğinde duranların tüm unutulmuşlukların
yeri bulunmayanların hiçbir kıyıda
sulanmayı unutulmuş çiçekler mevsiminde kuruyanların
yüreği dağılanların yolunmuş bir gül gibi
yazın sıcağında bir bardak soğuk suya meyli olanların
küs kalanların uzun zamandır kendi içine bile
sanki mutluluğu hep omuzunda taşıyanların…
Başladığı yere geri dönenlerin hikayesi bu,
odası cereyan yapınca tüm pencereleri kapatanların.
Kaybedenlerin kağıttan gemiler yaptığı çocukluğunu
içinde kelimelerle bir oradan bir oraya koşuşturanların
yarası ağır olanların zamansız gidişlere
sevdiğinin sesi kulağındayken uçurumdan atılanların
hüznünden öpülmeyenlerin sonbaharda
ciğerlerinde memleket yetimliği soluyanların,
boğazı düğümlenenlerin tel örgülü sözcüklere
hiçbir coğrafyanın sızılarına merhem olmayanların
damağı dövülenlerin diliyle
kaç kıta birleşirse birleşsin içinin yarası sarılmayanların…
Başladığı yere geri dönenlerin hikayesi bu,
boşluğa tutunur gibi yokluğa sarılanların.
Her şeyden kırılanların içi kan ağlaya ağlaya
bazen anlatamamaktan bazen de anlaşılamamaktan yorulanların.