Git...

Korkakmışsın gibi kaçıyordun kalp atışlarından

gerinde bıraktıklarını umursamaz bir tavırla..

Kolunda jiletsiz birkaç kesik vardı aşktan kalma;

benim miydi sevdanın o kırmızı yaraları

yoksa kendi kendini bitirişinin izleri miydi?

Mum ışığında sönüyordu ilham aldığım

ruhunun en güzel yanı olan o parıltısı;

sönüyordun kendi bedenini hissetmeden

ayak seslerinin gürültüsünde, farketmiyordun..

Hani sözler vermiştik ya birbirimize,

senin ayrılık sebeplerinden daha önemsiz olan

bir aşkın kalıntılarını çiğniyordun son kaldırımda..

İkimiz için de en doğrusunu yapıyordun ya sözde,

içimden iki kelime dökülüyordu arkandan söylediğim

ve kimbilir belki yankılanıyordu kulağında

"s***r git" dediğim..