Gitmeden Yas Tuttum Gözlerinde

sabaha en güzel umutlarla uyanmıştım oysa..

gönül bayramının ilk günkü kutluluğu

ellerinde bir demet karanfil

kucak dolusu sevda eksik olmadı yüzünde

sabah serin ve biraz karanlıktı

yatağımdan doğrulduğum vakit

güneş yüzünü göstermemiş

belki de

hüznün habercisiydi

ne dersin?

sen, şafak vaktinde andın adımı

ben, senden bir hatıra aradım

çocuksu gülüşünle geldin yanıma

adım adım özlem koktu sokaklar

gelişini hissettiği vakitte kalbim

sen, büyümemiş bir çocuk gibi

sen, gözleri umutla bakan sevda gibi

sen, ömrümün son baharında yaşayan

ilk aşk gibi...

sarıldın ellerime...

ikindi güneşi yaktı geçti bebeksi tenini

son haber öğretti bana yürekte ilk sitemimi

akşam güneşi acı acı kayboluyor ufukta

ben, gözleri yetim bakan sevda perisi

ben yasak bir ten

ben, sayılı zamanın geçmediğine inanan

gökyüzü liderliğini kaybederken

hayat bana,

gününün en acı kahvesiyle ayrılmamı söyledi

belki, geçer sayılı zaman

belki, bir kaç ay alışırım sessizliğe

belki, düşlerimiz sarar pembe dünyayı

belki, artar gözyaşlarım özlediğimden

ama ben,

gitmeden yas tuttum gözlerinde...