Gitmediğim Yer Ve Küçük Ellerin

bir pencerenin ardında

tutkudan çırpınmışçasına

okşamıştım ellerini

şimdi

yüreğin demir kılıf içinde

oturuyorsun aynı yerde;

seni seyrediyorum gün boyu

hiç gitmediğim o yerde,

mutluluklar ülkesinde

tüm yaşantımın,

derin sessizliği var gözlerinde

bir şey var; içine gömen beni

bir şey

dokunamayacağım kadar

yakın bir şey

kolayca açar beni

en ürkek bakışın

kapamış da olsam demir parmaklıklar gibi

kollarımın arasına kendimi

yaprak yaprak açarsın beni

baharın dokunup açışı gibi ilk gülünü

ya da beni kapatmaksa muradın,

ben ve hayatım kapanırız güzelce, birden

karın her yöne özenle inişini

düşleyen toprağa inat;

beyaz örtüyü delip geçer bağrımda kardelen

dalında çatlamış bir nar gibidir dudakların

dokunduğumda kanayıverecek

yüreğimin kazanlarından kokusu yayılan

dil olmuş ağzın,

fokurdadıkça beni konuşan

parmakların, sapları sanki kır otlarının

iyileştirir o ülkenin yaralarını

yeşil bir ışık aralar

göğüs çadırımın kapısını

kayaların içinde çiçeklenen

bir zakkum gibi açılır gözlerin

bir ben görürüm onları,

böyle, baktıkça gökleri boyarken

gördüğümüz hiçbir şey bu ülkede

erişemez gücüne sonsuz inceliğinin:

yapısının renkleriyle beni bağlayan,

öldüren, hiç durmadan, her nefese

bilmiyorum nedir bu sendeki sır

bu kapayan ve açan;

yalnız anlıyor içimde bir şey

gözlerinin sesini güllerden derin olan

kimsenin yok, yağmurun bile, böyle küçük elleri