Gitmeyen veda

Yarım kaldı içimde söyleyemediğim bütün cümleler…

Bir gidişin sesi kaldı gecenin en sessiz yerinde.

Adını anmıyorum artık, ama yokluğun konuşuyor;

Her sabah biraz daha eksiliyorum aynadaki yüzümden.

Bir zamanlar umut ektiğim yollar şimdi suskun,

Ayak izlerin silinmiş, ama acısı hâlâ yerli yerinde.

Kimse bilmiyor içimde kaç mevsim kışa döndü;

Gülüşlerim misafir kaldı gözlerimde.

Ve ben öğrendim en ağır yükün özlemek olduğunu…

Çünkü bazı insanlar gider, ama vedaları hiç gitmez.

Geceyi sabaha bağlayan o ince çizgide,

En çok seni kaybettiğimi anlıyorum.

Bir fotoğraf kadar yakınsın hatıralarıma,

Ama bir ömür kadar uzaksın ellerime.

“İnsan zamanla her şeye alışır.” derler;

Ben sensizliğe alıştım sanarken, daha çok kırıldım.

Şimdi herkes kendi yolunda yürüyüp gidiyor,

Bir tek ben kaldım yarım kalan hikâyemizin başında.

Belki bir gün yeniden karşılaşırız aynı gökyüzünün altında…

Ama ben o gün bile seni ilk kaybettiğim yerde olacağım.

Çünkü bazı ayrılıklar bitmez;

Sadece insanın içinde, sessizce yaşamaya devam eder.