Gıybet...

bir köy varmış en büyük aşkların yaşandığı

darmadağın toz duman anıları...

öyle ki sitemlerin tutuşup yandığı

bitmez bu köyün hanımlarının dedikoduları

ak iken yürekleri

lekelemek ne kolaymış oysa ki...

masum iken

dile düşmek ne kötüymüş oysa ki..

ne sordular ne de dinlediler beni... geçmişimi

yargısız infaz ettiler bedenimi

şimdiyse;

tutmaz diller

görmez gözler....

yaraladıkça yaralıyor yaban eller...

buruşmuş yanakları

akmıyor bir damla yaşları

sormuyor ne bugünleri ne de yarınları

sel olmuş allı pullu düş kırıklıkları

batmıyor ne güneşi ne de ayı...

ötmüyor ne bülbülü ne de serçeleri

konmuyor gönüle rengarenk kelebekleri

haber uçurmuyor leylekleri martıları

anmıyor adını ne genci ne de yaşlısı

kendisini kaybetmiş bilmez olmuş bu millet

ne tez unuttular oysa ki dündekileri

ayıplarını ..ala bulanmış ellerini...

bilmeden etmeden attıkları iftiraları

elbet çeker herkes cezasını...

yeter artık dokunmayın masum temiz gönlüme

kirlettiniz yeterince...

bir de dönüp kendinize bakın bence...

dil uzatmayın geçmişime .. şimdikine...

haddini bilsin herkes...

leke sürmesin kimse ...

bembeyaz masum düşlerime...

DİP NOT: Başkalarını kötülemek için yapılan dedikodudan duyulan zevk, başkalarını düşürdüğümüz ölçüde kendimizi yükselttiğimizi sanmaktır. Descartes