Göçmen

karabulutlar sarıp da semayı, yağmur gülümsediğinde

suskunluk sarar, sonbahar hüznünde, göçmen kuşlarını

güz rüzgarları uğuldar artık unutulmazlarını geçen yazın

zamanıdır artık, solukta olsa ayrılmaların

kuş olmalı işte bu yüzden, yalnız bir göçmen

kanadında serin, sonbahar esintisi

acılı olsa da her ayrılık ve yaşanmışlıkları

darlandığında hava, gidebilmeli alıp başını

kuş olmalı, yalnız ve hür

tüm dünyada hüküm sürebilmeli bir kanat çırpışında

ve hiç bir asli konağı olmadan

uçmalı her bahar ve her güz başka bir diyardan

işte bütün mesele bu

olmak, kendi tanımlarınla

ya da kaybolmak, önyargılarda

işte bütün mesele, bir kuş uçuşu

yetermi peki kuş olsa da yine de her hangi bir sürüde

bilse de uçmayı başına buyruk dilediğince değilse

uçabilirmi kendi hayallerine, yaşayabilirmi özgürce

koparabilirmi görünmez bağlarını

özgürlük kadar özgür yeniden yeniden tanımlı

olabilirmi kendi ufkunda, kendi dünyasında

bir insan, aslında unutkan

dünyaya geldiğinden beri yaşadığı her yere uyan

bir insan!

hatırlamak için, kanatlanıp bir an

sonra bir insan, hür...

insan olmaktan başka hiç bir bağı olmayan