Göğsünde Ağlayan Göçebeyim

Sesim eflatun bir sus olur rüzgâr ilinde

sigaram ciğerlerime bayram telaşı

hırkasını almayı unutmuş çocuk yıldız üşür

demediler bana bu mevsimde aşk ölür

sefildim üşüyordum sıcağı kucaklayamadım

çay molası olmayan yolculuklar gibiyim

terminallerde vedanın şahidi banklar kadar yaralı

sırasını beklemiyor ki göçmen kuşlar

yolların bakışına ben hasret demedim

sessizdim beterdim özlemin tadını almadım

yazgım ayakkabının vurduğu parmak kadar dilsiz

umudum susuz yaz gecelerinde bedevi rüyası

vahanın kekeme elleri kadar masallarım aciz

sözlerimi zemheride ben uyutmadım

vurgundum yorgundum konuşmayı bilmedim

meyvesiz düşlerimin eksik hatırası saklımda

raks ediyor eğreti kederim seslerin ortasında

sevmelerim kanayan yara tadı kekremsi

yüzümün yarısına kentlerimi ben saklamadım

halsizdim direnendim sevinmeyi görmedim

yaprağa hükmüm geçmiyor mevsim arasında

sesini parmaklarıma gömdüm dağların

olmadı yetişemedi soluğum bahar yarasına

vurgunların adını ben sevda koymadım

dilsizdim kötüydüm erdemin adını unuttum

eskimeyen yaralarımı toplasam savursam buluta

göğün alnında ceylanlar vurulur düşer omzuma

yalnızlığım kavrulur gecenin esrik koynunda

yetim cemreleri toprağa ben düşürmedim

eksiktim yurtsuzdum göçebeliğimi göğsünde uyuttum