Göğün Çocukları
Beş Ruh Beş Nefes Beş Öz
Gökten indi bir nefes,
Toprak sakladı izimizi.
Ey kadim ruh, uyan artık,
Hatırla kendi özünü...
Dağlar şahidimiz, gök otağımız,
Yıldızlarda saklıdır otağımız.
Tin'im, uyan, duy beni,
Ataların çağırır seni.
Biz göğün hafızasıyız,
Toprağın kadim duasıyız.
Bin yılların içinden gelen,
Sönmeyen bir ateşiz!
Tin uyanır, yula döner,
Kut ışığı yeniden söner mi?
Yula'm, dön artık özüne,
Kaybolma gecenin içinde.
Sür kalır sesimizde,
Bir ömür yankılanır izimizde.
Üzüt ağlar gecelerde,
Yarım kalan son sözlerde.
Sevgi kalır, dua kalır,
Ruh göğe doğru yol alır.
Süne tanık son nefese,
Bir dua yükselir göğe.
Yel-salkın, es içimizde,
Kut'u uyandır yeniden bizde.
Ne gökten kopalım ne topraktan,
Kökümüz belli binlerce zamandan.
Biz göğün çocuklarıyız,
Toprağın kadim duasıyız.
Bin yılların içinden gelen,
Sönmeyen bir ateşiz!
Tin uyanır, yula döner,
Sür yaşar, yel yeniden eser.
Kut ışığı yolumuzu çizer,
Türk'ün ruhu yeniden yükselir!
Kendi yelini dinle!
Tin'ini diri tut!
Yula'nı geri çağır!
Kut'a yeniden yürü!
Biz göğün çocuklarıyız,
Biz sonsuzluğun yankısıyız!
Künye · No. 365352
- Eser
- Göğün Çocukları
- Şair
- Alparslan Yetik
- Yayımlanma tarihi