Gökçe

Görüyor musun Gökçe!

Neler oluyor.

Bilsen sokaklarda

Sahipli-sahipsiz ne itler uluyor...

Biliyor musun Gökçe!

Çocuklar kandırılıyor

Çocuklar ölüyor

Kirli kirli emeller için kullandırılıyor...

Ah be gökçe!

Aslında ölen çocuklar değil

İnsanlığımız

Bunları biz yeni yeni öğrendik, sen de bil...

Gökçe!

Ne deyyuslar türedi

Her biri zibidi tipli

Bu nankör kediler, kendini aslan zannetti, kükredi.

Hey gidi Gökçe!

İlim-irfan yerine, başkaldırmayı öğrettiler sabilere

Okullarda, yurtlarda.

Zavallı ablalara, abilere...

Sevgili Gökçe!

Kaldırım taşlarını üryan bıraktılar

Bakireleri dul

Esir aldılar akılları, düşünceyi yaktılar...

Bilsen Gökçe!

Kanatlarını kopardılar papatyaların

Gelincikler yasta.

Parya'ladılar, parçaladılar düşlerini Ütopyaların...

Sen söyle Gökçe!

Ne zaman bitecek? Biter mi dersin bu sancı

Şehirlerime kustular en kirli öfkelerini

Her biri cenabet, her biri yabancı...

İşte böyle Gökçe

İstila altında yurdumun dört bir yanı, üç beş itin elinde

Tükenmek üzere gayrı son umudum.

Bari, siz kurtarın çağlar ötesinden gelinde...