Gölge Yazıyor Şimdi

Duvara vuran ışıkta,

Bir seni görüyorum,

Bir de kendimi.

Belki de ikimiz,

Tek bir gölgeydik .

Şimdi karanlık bir odada,

Tek başımayım.

Fenerden çıkan ışık,

Yarıp geçiyor karanlığı,

Ardından tebessüm ile

Aydınlatıyor yüzümü.

Gölge yazıyor şimdi,

İkimizi.

Bense sadece izliyorum.

Çok olmuştu,

Şiir yazmayalı ,

Yâr'ı anmayalı .

Gölge yazıyor şimdi,

İkimizi.

Bense beyaz satırlara üzülüyorum.

Belki de kaderiydi,

Üstünü kirletmek.

Bir de onu ıslatan,

Gözyaşlarıma,

Kim bilir nasıl

Sitem ediyordu.

Çok özledim be seni ,

Sevgilim.

Olmuyormuş sensiz,

Değil şiir yazmak

Bir nefes dahi almak ,

Zor geliyor insana.

"Özlem " demiyor muydu

Hep Oruç Usta?

Haklıymış.

Bizi öldürende özlem ,

Bizi yaşatanda...

Gölge yazıyor şimdi,

İkimizi.

Bıkmadan, usanmadan

Birleştiriyor aşkımızı ,

Kelimelerle.

Güneş kıskanmasın ama,

Ay'sız olmuyor be sevgilim !

Kim bilir sen ondan ,

Dinliyorsun beni.

Bende ondan ,

Dinliyorum seni.

Gölge yazıyor şimdi,

İkimizi. Sönecek birazdan fener.

Söylemeliyim artık,

Son sözlerimi.

Yorma sakın gözlerini,

Hep aşkla baksınlar.

Okursan bir gün,

Gölgenin yazdıklarını,

Gülümse bir defa da ,

Benim için...

Şimdi ayrılıyorum,

Masa başından.

Sönmeden önce fener,

İzliyorum son bir kez.

Gölge yazmıştı artık,

İkimizi.