Gölgelerin Feryadı
Kırıldı tüm zincirler, özgürlük yok
Kendi hapishanemde kilitli kaldım
Göğsümde patlamaya hazır bir volkan
Ama sesim kısık, duyulmayan bir feryat
Kaç gece daha yanmalı bu şehir
Kaç kez daha gölgelerde kaybolmalı
İçimdeki savaş ne zaman biter
Bitmeyen kavga ne zaman diner?
Yeter artık!
Sessiz kalamam bu karanlıkta
Çığlık kopmalı göğsümden
Ateş yakmalı tüm yaraları
Yalan dolu bir dünya
Her köşesi çürük, her sözü zehir
Kaybolmuş bir ruhum
Kendi ateşimde yanan, kül olan
Acı diner mi? Bilmiyorum
Sonsuz bir çukur gibi
Derinlere çeker, bırakmaz
Her adım bir ceza, her nefes yük
Kime isyan ederim, kime haykırırım
Kendi gölgeme mi, yoksa yazgıma mı?
Bu dünyada yerim yok, biliyorum
Pes etmem, durmam, ateş yakarım gecenin ortasında
O ateş, tüm karanlığı yutmalı
Çürümüş dünyayı yakmalı
Yeter artık, bu sessizlik boğar
Karanlık hapseder, zincirler her yanımı
İsyanım duyulmaz
Ama içimde büyür, sonunda patlar
Karanlık çöker üstüme
Küllerimden doğarım, bu kez daha güçlü
Karanlığın pençesinde boğulmam
Zincirleri kırarım, ateş olurum
O ateşle yanar tüm hatıralar
Küllerinden doğar, yeniden başlar