Gölgesine Sığınayım mı Kirpiklerinin

bambaşka bir duruşun var

ben, peygamberçiçeği açıyor diyeyim

-anlayan anlar-

yalaz yalaz yanan yaz ortasında

bir görenin bir daha unutmadığı

bir sarılışın var ağaçlara

ıpıslak, ısrarcı sesleriyle

sokakları serdengeçti sloganlarla dolduran

ülkemizin en dinamik katmanlarını

kanasıya koklayışların

zayıf düşmüş her canlıya

ateşe koşan pervâne sanki

heyecanlar yüklü dokunuşların

despotizmin kök söktürdüğü devirlerde de

incire ve zeytine hürmetkâr olan

sözcüklerin var senin

kim, hangi gerekçeyle karşı çıkacak

parıl parıl parlayışına sözcüklerinin

aşk, başına vurduğunda

acı kahveler içişin

adonis’ten şiir okurcasına

şarkılar dinleyişin ille

dizlerine vura vura

şark bülbülü dedikleri ümmü gülsüm’den

bir dökülüşün var ki, kitaplar almaz

tinerci çocuklara akşam çökende

her anımsayışında yaşananları

bir düşünüşün var

alnın bütün ter içinde

sensin o:

gündüzün turnalarla

söyleş allah, söyleş allah, söyleş allah

yoksullarla geceleyin

onca yıl, seni seyrettiğim bu uzaklıktan

başka yerim yok gidecek

-olsa da gitmem-

gölgesine sığınayım mı kirpiklerinin

(*): İnsancıl, Ocak 2016, Sayı 306