Gönül İnzivada

İspirden başlar duygu seliyle akmaya çoruh

üryanlığıınla içinde yıkanır bu dingin ruh

susturmuştu mavi berraklık

isyan dokuyan serzenişlerini

hangi ölümdü seni kovalayıp korkutan ey şair

hangi sevdanın adını koymuştun aşk'a dair

gözlerini ilk bu zirvede kamaştırmıştı gökkuşağı

elinin kınası mühür vurmuştu,dağların hüznüne

şimdi avazlarının buruk tınısı neden

ah bir bilsen

nasılda eritiyor gözlerinin buğusu,karları

oysa bakir düşlerini,yeşil kırlarını

kardelene çevirip,karlarla örtesede büyülü haziran

reyhan kokulu dudaklarındadır ferman

aç yüzünün yaşmağını yörük güzeli

dökülsün ferman okuyan dudaklarının gazeli

kınalı avuçlarının bereketiyle doysun yüksekteki aç kartallar

maniler sırayla dizilsin

sazıyla sözüyle,derdine eşlik etsin ozanlar

şimdi kangren olan bu sevdanın

hangi kolunu kesmeli

matemi büyük,yası arş'a değiyor

haziran karları eriyene kadar,bu göçmen çadırında

gönül inzivaya çekili,dua ediyor...