Gönül Kıblegahında Tutmuşsam Yosun

Gizli sevmeler-deyken dili ömrün

Gözlerimde ruhumun izdüşümü

Vermişken kadere ebedi hali

Doyurmaya çalışır cephesinde gönül...

Bazen, geçmişi sessizce seyreden bir duygu

Bazen sınırsız debdebe ve nüfuz bir istek

Bazen hüzün ve doyulmamış bir aşk

Bir saygı duygusu

Bazense mutlu bir olayın tutkulu anısı

Kırk yıllık hatırı acıyla, çöküşünde

Sonuçta tüm sözcükler kifayetsiz

Soğuk bir çemberde bir daralarak

Bir genişleyerek başımı sıkar, sıkar

Akıl kar eylemez, ayan halim

Geçmişe dönen hayal dünyamla

Belirsiz ümitler hemhal

Anlaşılmayan arzular artık muhal

İmkansız mutluluğum bendedir devası

İmkanına inanma bulanıklığında

O zamanın değerlendirilmeyen

Bütün dakikaların nevası

Raks ederken, cümbüşü çalar geceye

Eğlendirirken üzülür elbet zatına

Üşüdükçe fasılları bilmeyene

Ölçüşür mü eteğinde yalnızlığın ihtişamı

Bu ayaklanmada, koşan şimdiki zamanı

Neticede hayatın özeti melankoli

Hüzünler yazılır en güzeli

Mutsuzluklar yazılır, yalnızlıkları

Sonra düşünürüm de...

Mutluluğu yazmak da, ifade etmek de daha zor

Bu kefaletli dizelerimle!