Gönül Mahpusanesi

Ne umutlar yüzer hayal deryasında

En taze baharında vücut ikliminin

Gecenin karanlığı uyanır ay ışığıyla

Yanık bir türkü düğümlenir boğazında baykuşun

Çiğ düşer gözlere sisli sabahlarda

Kim bilir

Belki görmek istemez darağacını

Güneş doğmaz ufuk çizgisinde kalır

Daha olmadan solar yediverenler

Baharın en güzel döneminde mevsim kışa bürünür

Yok olur sığındığın liman

Çalkalanırken deli dalgalar

Hırçın bir fırtınayla mendirek yıkılır

Göğüs kafesine mahkûm edilmiş yürek

Bu son görüşte çırpınışıdır

Hüzne boyanır bütün duvarlar

Can suyu çekilir toprakların

Açılmaz küflenmiş prangalar

Ve ben biliyorum ki

Bu yürek seni sevmekten sanık