Gönül Tuvalim

Sen dertli gece

Sen gülen ay

Sen ateşte yanan güneş

Misalsiniz hepiniz bana eş

Gönlüme derdimi dost eyledim eyleyeli

Gülhatminde aşkı hatmedeli

Kül-e döndüyse rengim

Dertli geceleri yüreğime serdim

Gülenayla gönlüme girdin

Ateş olup içime işledin

Nakış nakış nardan potreler çizdin

Tuvalde her şey tastamam

Parçalar birleşmedikçe ayrılık olur yaman

Neyana baksam bir ressam

Bir tuval boyuyor durmadan

Manzara tamam da ay'ın ince hali nerede

Göremedim karanlık basmış bu resimde

Bilmem güneş ne vakit doğar gönlüme

Şimdi gecelere hapsettim ruhumu

Bir aydınlık beklemekte

Bilmem acıtan yanım bu kadar niye kanıyor

Gözlerimden vurup çıkıyor

Yüzümü gözyaşlarım yıkıyor

Bir türlü susmayan, bu gönül telidir