Gönül Yangını Ve Kaos

'Söyletme derunumda neler var

Bilir misin

Heceler ne mecalsiz bercesteler gizler '

İçimizde söze susamış onca kırgınlıklar

Tüm hakaretlere dudak bükmeler

Yalnızlığı hep mi duygularıma yerleştirirler

Dönmemek üzere inzivaya çekiliyorum...

Ne o!

Yüzünde izahı olmayan meyhane dağınıklığı...

Belli ki erguvanlar bir kez tesadüfle açar

Ele geçirirse künyen hayal kırıklığımı

İşte o an inan bana

Endamında korkuyla mıhlanırsın

Emsalsiz elifler çeker de

Kaldıramazsın bile başını!

Bir çift güzelin 'kirpikleri albenisi '

Umutları merhabayla tüketirken

Unutup zamanı yoksa şüpheye mi karıştın?

Karış diyorum nefesime karış

Sonunu görmeyen buğulu aynan da olsa

Bekleme, pişkinliğe bağla

?Malum bu bir ukde

İnanamıyorsan sen inat ben ısrar

İçinde hareketin olmadığı durgunluk

Soğuk ruhsuz sıkıcı bir nakarat!'

Ben mi dedim ya bunları soluk alışım...

O zaman

Denizlerimde ben miyim?

Tsunamiyi yaratan

?Sanırım kalakaldık işte ve de yaşıyoruz provasız'

Zaten bu yüzden ruhumuza tutunmuş ya kalem

Çok geçmeyecek

Yağmalanmış melodiyi fark edecek dudağım

Arkamdan uğraşlar sonucu yetişmiş

Yediveren güller, eflatun begonviller

Ve kırmızı pembeli sardunyalar

Yeşertecekse yüreğinde bellediklerimi

Uyandıracak elbette hayatın seviyesizliğini

Anlatacak şaşkınlığımı, acizliğimi

Ve de tutkumu.

Korkarım bir gün anlayacaksın

Bu entrikalarla besmele çektiğimi

En büyük gönül yangınım meğerse

İçimde zehriyle deliren bomboş aşkınmış!...