Göründüğün Gibi Olma

Sen,

Göründüğün gibi olma ne olur,

Öfkeyle çatılan kaşlarının altından

Saçlarında yakamozlar gibi yansıyan ışıkla,

Pırıl pırıl tatlı gülücükler sergile,

Beni önemsemesen de olur,

Gözucuyla korkarak bakmaya çalıştığım zümrüt yeşili gözlerinden

Ve bana sarfettiğin kahredici sözlerinden,

Sinerek bir kenarda oturtsan da beni

Yüzündeki o nur

Bana bir ışık olur.

Sen,

Göründüğün gibi olma ne olur,

Ben,

Kalbim titreyerek bakmaya alıştım güneşin yakıcılığında parıldayan gözlerine

Çatık kaşlarınla,

içimi titreten sözlerine

Aldırmamaya çalıştım.

Haindin!

İçimdeki yangınları;

Ateşe odun atar gibi,

Öfkenle körükledin durmaksızın.

Boşuna çaba.

Ben her şeye alıştım.

Parçalamamaya çalıştım

Koluma bıraktığın mor çiçekli pardesünü;

Elbisenin süsünü

Sever gibi okşayarak indirdim

Yalnızlığımın örtüsünü...

Sen,

Göründüğün gibi olma ne olur,

Ağrıyan omuzlarının sızısıyla eğilir gibi uzat ellerini bana

Benden başka çaren yok,

Yalvararak kapında, dilenir gibi bakarken ben gözlerine,

Kulak ver sözlerime.

Bütün umarsızlıklarının çözümünü ta içinde bulacaksın.

Ve çılgınca haykıracaksın;

Yalnızlığının aynasında düşlerinin sana oynadığı oyunların

Hepsinin birer paradigma olduğunu,

Çareyi arayacak ve çok yakında bulacaksın Freud'vari içetıkmalarının

Nasıl çözüleceğini.

Ve ben haykıracağım sana;

Gökyüzünde yıldızlar bile titreşecek ama,

Sonsuzluğun sonuna kadar,

Her zaman benim,

Yalnızca benim olacaksın...