Görünmeyen İnsanlık

Başlangıçta sonu yaşamak...

Yaşam derinden sızlamaktadır

ağrısından düşüncenin,fikrin

daralı kabında.

Beynin ötesinde sızlayan düşüncedir.

Çırpınan,can çekişen

vurulmuş bir sapan taşıyla

küçük bir serçe misali.

Ağlayan gözlerimle beraber,

iliklerime işleyen bir soğuk.

Üşüyorum anne,yazında kışında

dünyanın bu yerinde üşüyorum anne.

Mahpustur bu yaşam

sevgisiz-saygısız,

dostsuz-yarsız,

parasız-pulsuz...

Nedir eldeki ?Nedir zenginliğimiz?

Nedir onca derde rağmen

ayakta tutan bizi ?

Biraz ümit,biraz sabır

işte bundan ibaret.

Kaybolanlar bulut bulut olup

bir sis gibi ağırca

çöktü yüreğime ve gözlerime.

Göremiyorum...

Çünkü görmek istemiyorum çirkinliği.

Gerçek bir tanedir ancak

herkesin,her şeyin gerçeği bir çok.

Gerçekler kişiye özel tapulu

sarhoş,uyur uyanık ayakta hala.

Tüm ağırlığına rağmen bu alemin.

*

Gözlerdir gören;

hırsızı,üçkağıtçıyı,dolandırıcıyı,soygunu.

Gözlerdir gören;

yalanı talanı,rüşveti,adiliği,

ihaneti,aldatmayı,fuhuşu,kumarı.

Gören gözler kör olup,

herkes bir yol bulup

gider gider durur.

Gözler,

kalp,

sevgi,

aşk,

sevgili,

dost,

dostluk;

göstermeyince yüzlerini

göremeyince gözler

neylersiniz beyler ?

Egosentirik,mezopisişist,sadist,

-diyalektik,materyalizm-

septik,diyalog,metod,realite,

monolog,kapital,komünite,mistik,

ab,aş,us,zafiyet,elem,

days,months,years...

düşünürüm beyler.

İnsanlık sadece beden taşımak değil,

nefes alıp vermek,

yemek yiyip,

gezip tozmak,

tüm hataları,suçları,

yanlışları,ayıpları

yapmak hiç değil.

İnsan kalıcıdır dünya kaldıkça

bir şey yaptıkça.

Derseniz ki;böyle değil

bir şey diyemem

-ben sizden değilim- demekten başka...

5 Şubat 1991