Gözlerimi Bağlasana Uçurtmanın Kuyruğuna
Hey çocuk duy sesimi!
Gözlerimi bağlasana, uçurtmanın kuyruğuna
Dönmez ki dilim, hem unuttum
Adımı, adresimi hiç sorma
Sahi;
O saçlarındaki bahar mı?
Ayıplama imreniyorsam
Bir zamanlar benim ellerim de iğde kokardı
Yorgunum!
Dört bir yanım kan,irin
Ondan şekilsiz çizgileri derin çehremin
Korkma!
Yaralarım eskiden vardı
Zamanın sığlığında hâlâ inzivada bir yanım
Diğer yanım, bulutlara dokunmayı düşlemekten hiç usanmadı
Dur çocuk dur!
Beni de götür düşlediğin o bakir diyarlara
Yüreğimi siyahtan çıkarıp geldim
Bir şarkı da benim için mırıldanırsın umuduyla
Şaşırma!
Dudaklarımın ezeli kuraklığına inat
Yağmura hazırlanıyor gökyüzü
Belki bu defa yıkılacak o kahpe hat
Yadırgama ben alışığım çocuk!
Çift su verilmiş, o melun hüznün çeliğine alnımda
Kınındayken de kesemez hale gelecektir eminim
Yeter ki, uçurtmanın kuyruğuna beni de bağla
Üşendim!
Sayamadım kaç asırdır dikenliymiş tellerim
Güllere uzanamamışlığım ondan
Dedim ya;
Bir şarkı da benim için söylersin diye geldim
Mecalsizim!
Sahi o saçlarındaki bahar mı senin?
Bir an olsun yüreğimden tut
Zira kırıkları en uzak faylardan derin
Yabancı değiliz kaçma dur!
Kekik kokulu kuzey rüzgârları tutuyorken avuçlarında sen
Adı bilinmedik iklimlerde geziyordum,
Sessiz bakışlarımı en uzak yıldıza özlemle asıyordum ben
Susma!
Hasretim uzun zamandır sesine
Tek nefeslik olsa bile dene
Dokunsam anlayacağım ulaşılmaz değilsin
Yalvarırım çocuk konuş benimle!.
İstanbul...