Gözlerin Ağlamaktan Yorulmuş

Bu kadın dedim. Bu kadın ezilmiş

Seni tanıdığım günü hatırlıyorum

Bir garip halin vardı karşımda

Gözlerin ağlamaktan yorulmuş

Yüzün darma dağın olmuştu

Bu kadın dedim, bu kadın

Acaba hayatın tüm yükünü

Acıların olancasını çekmiş mi?

Bu güne nasıl gelmiş acaba

Hala ayakta durması bir mucize

Bir dokunsam düşecek gibi

Bu kadın dedim. Bu kadın ezilmiş

Artık dayanacak hali kalmamış zavallının

Seni ilk gördüğüm anı unutmuyorum

Bir tedirginlik vardı üzerinde

Güven duygusunu yitirmiş gibi,

Sanki bir yaban ceylanı ürkekliği,

Nerdeyse fırlayıp kaçacaksın uzaklara,

Sanki kime sığındıysan seni çiğnemiş ezmiş

Büyük korkular içindesin yenemediğin,

Doğrusunu yapıyor dedim kendi kendime

Bir şeyeler yapmalıyım bu kadın için dedim

Amma nereden başlayıp nasıl yapmalı

Kırmadan incitmeden ve samimiyetle,

Elimden geleni yapmaya çalıştım

Bir şey düşünmeden beklemeden senden

Korkularını bende de yaşatmak istemeden

Bir kadın dedim olduğun gibi kabul ederek

Şimdi sen bana el uzatıyorsun tut diye

Ben o eli hiç karşılıksız tutmadı mı?

Asıl şimdi benim korkularım büyük

Ya bu uzanan eli incitirsem kırarsam

Sen bana yardım et şimdilerde ne olur

Faruk Soydemir