Gözümden Öp!

Ayrılık saati gelmiş

Zaman su gibi akıp gitmişti o gün..

Adımları ağır

Duruşları itinalıydı o gün..

Acı, tatlı yaşanılanlar

Bir hatıraya takılıp kalmış

Rüzgâr gibi geçerken zaman,

Kadının ellerini bırakmak istememiş adam

Söz vermesini istemiş

Ama cevap alamamıştı kadından...

Söz ver, bir daha geleceksin!

İhtirasla dudaklarını öperken kadının

Fısıldamıştı kulağına.

Yürekleri değmişti işte

Birbirlerini sadece özlemişlerdi

Kahve çekirdeği tadında ki, o gün..

Gözümden öp! dedi, kadın ayrılırken

Öpmem, dedi adam

Öpemem işte...

İçten yürekleri çarpıştı bir an

Sözleri unutup iç geçirdiler bir an

Bakıştılar utanan çocuklar gibi

Sustu her şey, dondu bir anda

Anı yaşadılar yalnızca..

Politik davranışlar sergisinde

Mezhep savaşları gibiydi sözleri

Saygıyı teneffüs ettiler

Kavga etmeden..

Kelimeleri boğazında kaldı, kadının

Konuşamadı istediği gibi..

Gitme vakti gelirken

Elleri titredi

Buz kesti vücudu, teni üşüdü

Eskiden olsa güler geçerdi

Yine öyle yaptı

Güldü

Ama geçmiyordu işte..

Gözbebekleri büyürken

Hengâmeler içinde kaybolup gittiler

Kadın bu son gelişim diye geçirdi içinden

Ne toplantı umurunda

Ne de gecikmiş evrakları

Bütün dolaplar alt üst olurken...

Gitmeliyim dedi tekrar

Adam bu sefer, gitme diyemedi.

Paltosunu getirdi kadının

Veda busesi verirken

Gözümden de öp, dedi kadın

Adam olmaz dedi

Ayrılık derler

Öpmedi...

Bursa...