Gül Dikeni

göğsümdeki ceylanın ormanıydı saçların

artık içime her eğildiğimde gördüğüm dipsiz bir uçurum

dudaklarıma akan o şelale başka bir okyanus buldu kendine

ülkem dediğim coğrafyayı hiçbir harita evlat edinmiyor

yağmur duası edecek ne halkı ne tanrısı kalmamış bir kuraklık bu

aklımda

kalbimdeki umudun

umutsuzluğunun ilan edilmiş krallığı var...

biliyorum bir gün dinecek gece, yorulacak kış

hala ayakta durabilecek gücüm olursa şayet

kaldırıp kılıcımı boğazına dayayacağım dünyanın

neden diyeceğim neden?

bütün savaşları, acıları bitirmek üzere, uzanacağım...

sonra yanı başına, hemencecik oraya

karaya vurmuş balinalar gibi bırakacağım kendimi.

ellerindeki parmaklarını gezdir sakallarımda

yollarıma rahmet döşensin, eski çağları getir

semerkant, buhara, biraz tebriz biraz da nişapur

sonra istersen vur sırtımdan içeri

içinde sakladığın ihanet hançerini

çünkü dönmemek üzereydi

benim limanlarımdan kalkan her gemi... ve sen.

sonra

sonra

ve sonra

ben de uzak düştüm kendimden,

gülüne diken olayım derken..