Gülizar

on üç'üne kadar gül/dü Gülizar

toprak kustu, Gülizar sustu

nasıl susmasın

yasaktı !

oysa daha çocuktu

ve her şey ona bir oyundu

hayat, hiç okunmamış bir kitap

aşk, hiç tanımadığı bir yabancı

ve hiç açılmamış bir mektup

sevgi, kır çiçekleriyle örülen

başlara taç'tı kimi zaman

ve üzerinde düş kelebeklerinin uçtuğu

sevinçli bir an

kapı önü, oyun zamanı

oynamalıydı oysa Gülizar

evcilik,beş taş, saklambaç..

elinden alınmasaydı oyuncaklar

hem de hiç sorulmadan

renkli elbiseler diktiği bez bebeği

on dördünde canlanmazdı belkide

kucağında o zaman

oyun bozuldu

çaresizliğin yolları çok uzundu

engelli bir yarışa soyundu

yola koyuldu Gülizar

kucağında biri bezden diğeri canlı

sırtlandı çocukluğuyla birlikte

oyuncaklarını

yürüdü yürüdü

rüzgâra karşı

daha yirmi beşine gelmeden

dizildi beşibiryerdeleri baş ucuna

oysa inciler takılmalıydı ak gerdanına

renk renk açmalıydı gülleri

ve koşmalıydı baharla

güneşe karşı

fakat güneş, penceresine konan

bir suçluydu artık

umut, kapısı açılmayan derin bir sancı

dil, nice ağıtlar yaktı

su, çocuk anaların gözünden akan yaştı

sanki, taştı

....ve bir gün;

çağlayanlar dağları aştı

Gülizarlar kardelen açtı

dursun artık bu deli rüzgâr

uçmasın erkenden kuşlar

susmasınlar...

ve artık

Gülizar'ların yaşlarıyla değil

sevinçleriyle döşensin

Cennet'in taşları

'Cennet anaların ayakları altındadır.'

10 Temmuz 2010