Güller Yere Düşünce

Sonra çekildi

Bedenimden kalabalıklar

Yalnızlık ağlarken

Küçük bir kız çocuğu gibi

Gözlerimi yakıyordu

Avuçlarımda kalan sessizlik

Çoktan gitmişti

Bedenimizdeki rüzgar

Unutulmuştuk

Kendi şarkılarımız içinde

Nazlı kırların

Mor kuşları gibiyim

Yüzümü okşuyor

Üstümü örtüyorlar sanki

Kuytuluğuna itilmiş

Elinde hayatın çapakları

Yaşamak herşeye rağmen

Işıksız bir kentin marifetiydi

Artık anlıyorum

İstasyon gürültülerini

Ve neden üşütüyor insanı

Yıkılıyor Şehir

Güller yere düşünce