Gülnevaya İkinci Sesleniş
Ben her b/aktığında kırılgan aynalarda sensizliği gören
Ben kendini bir vuruşta yerden yere seren
Biliyorsun
Utancından yedi kat toprağın altına giren benim
Durma yalnızlığımı ulu orta yüzüme vur Gülneva
Ben hiç yola çıkamadan yolun sonuna eren
Ben kendi ruhunu bile sürgünden sürgüne süren
Biliyorsun
G/ördüğü her rüyada sessizce can veren benim
Beni vur beni öylece seyre dur Gülneva
Ben arayan, her köşe başında kendini dertlerine soran
Ben bütün benliğini tarifsiz pişmanlıklarla saran
Biliyorsun
Asırlardır onmayan yaran benim
Ya sar yaranı yada bana darağaçları kur Gülneva
Ben başını her gördüğü tarihsiz taşa vuran
Ben gözlerine hep yağmalanmış şehirler kuran
Biliyorsun
Çığlık çığlığa kalbini yaran benim
Hadi can kuşumu kendi ellerinle maveraya uçur Gülneva
Ben asırlardır gözlerinden s/onsuzluğa yaylar geren
Ben hiç kurulmamış gülistandan güller deren
Biliyorsun
Dalga dalga göklerinde haren benim
Uğruna verilen can,dökülen kan benim, sense nur Gülneva