Gülü Solmaz

çehresi yıldızlarla kaplı

mutsuz uyanmalardan uzak

bütün sesleri yutan

yankısızlık...

dolunayla yaralanınca rüya

sudan alır hıncını uzaklık

özlem ilk defa serindir belki

ama belki...

menekşe renkli günler aranır

aynalardaki yalnızlığın ucunda

karanlığın çöküşüne kanım kaynar

intihar kazanır...

hayat kazanında taşlaşır nihayet

ve ölümün ömrü daima biçimsizdir

dudaklarındaki tozu tek ben gördüm

tek ben almalıyım...

gözlerim yetmiyor yüreğime

sana bakarken çoğalmak istiyorum

ve azalmak istiyorum seni düşünürken

birgün gideceğini...

rüzgardan ve zamandan hızlıyım

ansızın yanından geçiyorum soluğunun

hep bir geçme anıyla geçiyor ömrüm

gülü solmaz acının...

kalbimin sesinden uyuyamıyorum

seni anımsatıyor senden olanımı

kalbimin sesiyle uyanıyorum

sana çağırıyor senden kalanımı...