Gülümsedik

kurşuni fasıldı

o masayı kutsayan

kendini içti soytarılar süsleyip yüzlerini

ehli namus masallar anlattılar

es zamanında arşenin

nasılda pervasızdılar

nasıl inandılar

kahpe özneler vurdular kadehe

öyle yudumladılar

şerefe

ahmak şehir efsanelerini koydular o kıytırık masaya

biri ferhat oldu

diğerinin adı malum

çok efeydiler

üç metelik gözlerini süzerken yüreklerindeki çirkefe

biz

arka sokaklardaydık

demirleri aralayıp bakarken o meyhaneye

nasıl ödlektik

nasıl da kaçak

korktuk edalarından belki

belki fark etmedik

yel değirmenlerine çatal salladılar

gülümsedik

kurşuni fasıldı

o masayı kutsayan

kendini içti soytarılar biz iç çektik...