Gülümseten Anılar

kaç aşk gömüldü yürek denilen mezarlara

sıkılan aldı gözlerini gitti uzaklara

yanan insanlar elinde şişeyle çıktı sokaklara

gecenin sessizliğinden çığlıklayan sabahlara

kağıttan sevgiler bir kıvılcımla yanar

gözlerin onu görünce herşeye rağmen parlar

yokluğu bedenini delicesine hırpalar

seni bir anlık gülümseten anılar

gözlerinden dökülen tuzlu yaşlar

gönlüne damladıkça çok kötü yakar

naylon sevgiller elbet birgün kaçar

her yürek gibi seninkide arkasında ağlar