Gülün Kalbine Dokunma Kanatırsın

Hüzün; mavi giyince üstüne

Damıtılarak akar sözler kalemden

Kırılır boynu bükük kalır

Yazmak ister yazamaz şair

Şair ki; kim ola

Ben ise zavallı bir cahil

Cahilin yüreğinde

Derinden bir ah var yanar

Varlığını sarsan mana

Yoksul manasızlığa ağlar

Aymazlık bir şelale endamında

Akıyor sırtından hiçliğin tam ortasına

Soruyor hayat insana

Nedir ki kelam nedir ki kalem

Susunca;

Yazıyorlar o zaman cevap anahtarına

En zayıf halka

Aşkın adı;

Köprü altlarında dolaşıyor şair

Boş şarap şişelerinden

Akıyor tortu kalıntıları

Bir dikişte bitirilmiş hoş kafalarda

Son damlasına kadar tüketiyor aşkı

Kaldırımlar loş

Şişeler boş

Herkes hoş mu hoş...!

Tıpkı kağıttan bir mendil gibi

Aşk; kısacık bir anda kaybediyor adını

Kirletilip işlevini yitirmiş

Mendilin adı bile adından utanıyor

Üstüne Yazık! işlenmiş

Gecesinden sabaha

Sabahından akşama yetişmiyor duygular

Kayıp/larda Aranıyor..!

Aşk;adını temize çıkaracak

Dokunmayın gülün kalbine

Mısralara akıyor

21 Ekim 2009 İzmir