Gülün Niyeti

Bir kadın dedi ki

Konuş bana ?Neşe ve Keder'e dair.

şair cevap verdi:

? Neşemiz maskelenmemiş kederimizdir...

--------------------------------------------------------------------------------

küçülmüş kırlara aldırmadan

gelincikler gibi gülüyordum

neşeniz maskelenmemiş kederiniz dedi şair

bir kemanın telinde uyukluyordu hayat

sancısını saklamıştım buğulu nisanın

sokakları mayhoş bir yağmurun altındaydı şehir

gecesi mahsun

inattaydı acı

dinleyip dinleyip her şarkıyı gökyüzüne benzetiyordum

keder sesimden sıyrılmış

yıldızlara bakıyordum

büyük bir kahkaha bulup girmiştim içine

bir kadını deniyordum

bu bahar papatyaların hatrını sorabilsin

çocuk ağlaması başlamadan gözlerinde

üşüme sarısı ıssızlığın tadından sarhoş

gülerken çaresizliği sisleyen yüzüm

bilmez misin gençliği doyurmuyor zaman

yasdan arınamaz kan

çocukluktan kalma bu gülümseyen yansıman

bilmez misin gözlerim

kaçarken yakalanılır yalnızlığa

çocukluğundan kalma koşturmadır şimdiki suskunluğun

güneşe ve umuda dalar şimdiki hülyan

bu fotoğraf böyle gülüp durmayacak

düşten düşecek ıraklara şaha kalkan ırmak

alıp sinemaya götüreceğimiz maviler kalmayacak

an olacak hiç dönülmeyecek karanlıktan

sol kaburgam

yağmuru sevdi

kökleri bulutlara değen ağaçları gördüm

uçurtmaların uçacağı rüzgârı hatırlayarak

yarım anılarla hışırdadı çınar

kimsenin incinmediği dünyaya acıkınca ruhum

özfarkındalık başkaldırdı cehenneme

sustuğum şiirler kadarmış hayat

içimdeki uçuruma bakınca

korkmadım

dimdik

arkasız

inancıma yaslandım

gördü Tanrı

öptüğüm hüzünlü adamlara sevinç istedim

çok mu?