Gün Batımı Hislerim

Sensizliğimi sakladım ağaçların kovuklarına

Gökyüzünden parça parça kederler düştü

İçine girdiğim sonsuz yalnızlık sarmalında

Döndüm durdum düş kırıkları içime üşüştü

Yüreğimdeki tarlalarda çiçekler çürüdü

Acının özsuyu damarlarıma yürüdü

Gün batımı hislerim eşelendi bağrımda

Gökkuşağı umutlarım kayıplara karıştı

Ruhum kulvarında hüzünlerle yarıştı

Saman rengi hasretim alev alev titredi

Eşkali belirsiz gamlar hep bende türedi

Sensiz zamanlar bana dişlerini biledi

(26 - Aralık - 2008/ İstanbul)