Gün Gün Olmayınca Gayrı

Kalabalıkların içindeki yalnızlıktır benimkisi

Neyime ki benim sağım solundaki gölgeler

Bıraksınlar beni benimle tek başıma

İçimdeki acılı boşluğu yaşayayım doyasıya,

Güne gün demiyorum gayrı

Sen yoksan ben yokum artık

Varlığım sensizliğine yazılmış gibi

Bitmeye de hiç niyeti yok gibi yok gibi,

Kimse kimsenin derdinden ne anlar ne bilir

Herkesin dünyası,dünyaları kendisine

Dağlı taşlı uçsuz bucaksız

Sanma ki tek güneşi eksik,

Gelinen yolun sonu görünmeye başladı

Gözlerimdeki yaşlar nemli nemli

Yüreğime doğru akıp gidiyorlar

Bıraktım varmaları mucize olsun,olsun...

* Berlin, 28.03.2025 *