Gündüzün Gözünde Gece...Dilimizde Söz

şiir yazar gece mavi toz zerreleriyle

soyunur iken kimi üzerini kimi kalbini

gece ve melekler

taşır melekler ağırıyan bölgeye

dua

yangında kaçamayan kalplere

şifa

gece ve kent

kent'de yaşlanır ama büyümez

bizler gibi

gece lambasıdır sokak lambası

caddelerin

taşda olsa ürker karanlıklardan

ama

ateşböceği hangi gecede

ölür biliyor musun

ışıl ışıl ışıklarla donatılan

sokaklarda...

gece ve çocuklar

çocuklar sevgilerine sarılarak

uyurlar

düşleri, canlıları, eşyalarınıda

ne çok severler

'' seni'' kelimesini kullanmadan

gece ve ben

gece yarısında yağan yağmurda

ağaçları yakacak kadar tutuşmuş

yürek

gözlerinde hüzün akan tanıdık bir

sima...

sen ve gece

tevazun saçların aynada görüldüğü

gibi...

ve sen kalbini anlayan, teseli eden

annesisin

gecenin aşkı

asırlardır sabahı bekleyen vefalı sevgili...

dilinde birgün bir of çıkmaz...