Güneşe Döndürdüm Yüzümü
hatırladığım en eski şey
bir ışıktı..ve mavi koku
sonra
bir doğum sancısı
korkmuştum ve insandım
içimdeki delişmen kız
ağır kalp spazmlarında
acıdan hüzne, hüzünden aniden sevinç
aniden kirpiklerimde damlalar..
kendimi saklayacağım yer yok!
Tanrının meleği sürgünlerde
sahte diyarlarda
yorgun şiirlerimde saklıydı düş bildiklerim
düşün iklimi yoktu
uğruna ölünecek çok şey vardı
Çınar ağacında yapraktım
gökyüzü şu mavilik mi
uzandım
düştüm ayaklarınıza
ağladım
rahmeti avuçladı gözlerim
çivit yüreklerde
aşka darılınılmazdı
söylenmemiş bir çok türküm
rüzgârla öpüştü sazlıklarda..
masum bir yüreği
savurdunuz uçurumlara
/ne kadar sen, o kadar benken/
gül akıttı bileklerim
dağ çileği öpüşüm sorgularda
kızamadım bile
çivilenmişKEN hepimiz sonsuzluğa
ve sonra
güneş, sevda görsün diye
tekrar ayağa kalktım
ve ben aşktım
anladım
ve ben çiçektim, güneşe döndürdüm yüzümü
sevmenin onuru çivit yüreklerde sonsuz
su gibi deniz kadınım
adım mavi
bunlar da ellerim
orada mısın?