Güneşi Unutmayanlar

Suskunluğun göğsüne dizilen cümlelerin,

Kendi yankısından korkan şehirlerde

Yankılanan son çığlığıdır bu.

Korkunun gölgesinde büyüyen çocukların

Ekmeğe sürdüğü o masum umut,

Cellatların merhametine kalmayacak kadar

Kutsal bir direnişin adıdır.

Geceyi bölen sessiz adımların,

Toprağın altına gizlenmiş köklerin

Güneşe doğrulma ihtimali.

Eksik kalan yanlarımızın,

Dökülen son yaprakla fırtınaya fısıldadığı

O kadim antlaşma

Unutmamak,

Kaybolanın izini sürmek

Kanlı ellerin sildiği tarihi

Yeniden tırnaklarımızla yazmak.

Bütün yıkıntılara rağmen

Kalbimizde büyüttüğümüz o lekesiz gökyüzünün.

Aynalarda sırdaşını yitirmiş yüzlerin,

Karanlığın koynunda saklanan

O yorgun ama teslim olmayan bakışların.

Prangaların bile inceltemediği

O çelikten iradenin,

Zamanın pasına inat

Direncini koruyan adıdır.

Duvarlara çizilen yarım kalmış resimlerin,

Sokak aralarında çınlayan

Kayıp çocuk seslerinin.

Rüzgârın savurduğu küllerden

Yeniden doğan o kadim yangının

Teslim olmamak, gölgelere yenilmemek

Gecenin en zifiri anında bile

Şafağın söküşüne sadık kalmak.

Avuçlarımızda biriken o sıcak öfkenin,

Suskunluğun bendini yıkan

O büyük nehirlerin taşma vakti.

Bütün kırılmış dallarımıza,

Eksiltilmiş takvimlerimize rağmen

Toprağa düşen her tohuma sözümüzdür

Güneşi bu yıkıntıların arasından

Kendi ellerimizle doğuracağız.