Güneşim Doğmadan
Bırakamamaktır bu şiir. Bir daha hissedememenin, bir daha dokunamamanın korkusu... Acımasız zamanın kimseyi beklemeden akıp gitmesine karşı edilen bir yakarış. Henüz yaşanmamış bir hayatın, görülmemiş sabahların ve yarım kalmış düşlerin özlemi.
Etme hayat,
Ayırma beni kendimden.
Bir düş sanki geceleyin,
Anımsayamadan kopup geçen.
Bir akşamın ardında kaldım,
Sabahı görmeden uyanmak için.
Bir göz kırpımı kadar kısa,
Tadına varılamamış bir yemek.
Doyamadım bu sofraya,
Koklayamadım o mavi gülleri.
Elleyemedim daha gökleri,
Kalkamadım ki yatayım.
Oysa daha bitmedi düşüm,
Bir kez daha hissetmek teni,
Rüzgârda dağları koklamak...
Etme hayat, güneşim doğmadan.
Künye · No. 365204
- Eser
- Güneşim Doğmadan
- Şair
- Kemal Akdağ
- Yayımlanma tarihi
- Son düzenleme